Inburgeren doe je samen

Bij het NVA merken we iedere dag dat inburgeren alleen lukt als je het samen doet. Dat is ook de reden waarom we meer bieden dan alleen inburgeringstrajecten. We hebben een inloopspreekuur waar mensen met al hun vragen kunnen binnenlopen. We geven taallessen aan huis voor wie moeilijk de deur uit kan, we gaan mee als iemand hulp nodig heeft bij het afsluiten van een huurcontract. Wij zijn er van overtuigd dat onze inburgeringstrajecten succesvol zijn juist dóór onze persoonlijke diensten. Inburgeren doe je namelijk samen.

Hij is blij dat hij iemand kan vertrouwen

Liesbeth, maatschappelijke begeleider: “Yohannes is een uitgenodigde vluchteling. Samen met vier andere vluchtelingen uit Eritrea is hij vanuit een vluchtelingenkamp uitgenodigd in Nederland. Als je op deze basis Nederland binnenkomt, gaat alles veel sneller. Hij is augustus 2006 in ons land gekomen en kon meteen beginnen met het inburgeringstraject. Ik ben zijn maatschappelijk begeleider. Ik volg de HBO-opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening en doe dit werk als stage.

B. is een 31 jarige vrouw uit Iran. Zij is drie jaar geleden gevlucht en heeft man en kind moeten achterlaten. Tot op dit moment weet zij niet hoe het met hen gaat. Zij woont sinds één jaar in Amersfoort. Zij volgt vier ochtenden per week Nederlandse les en ze spreekt inmiddels redelijk Nederlands. In Amersfoort heeft zij enkele kennissen die ook afkomstig zijn uit Iran, maar zij heeft nauwe­lijks contact met Nederlanders.

Sinds twee maanden heeft zij een maatje van 'Wegwijs in Amersfoort', een Nederlandse vrouw van haar leeftijd.
Elke week ontmoeten zij elkaar, drinken samen koffie of fietsen naar de stad. Ondertussen kletsen zij heel wat af. Binnenkort gaan ze samen sporten.

Jaarverslag 2006
Deze teksten komen uit het jaarverslag 2006

Belangstellenden kunnen het jaarverslag in pdf-formaat downloaden.

Download pdf (250 kB)

De vrouwen worden zelfverzekerder

Eva, geeft taallessen aan huis: “Ik geef twee vrouwen in Amersfoort taalles aan huis. Iedere week ga ik bij ze langs. Deze lessen zijn speciaal voor mensen die de taal niet spreken en moeilijk het huis uit komen. Eén vrouw die ik begeleid, heeft een handicap. De ander heeft jonge kinderen en nog geen verblijfsvergunning. Daardoor mag ze nog geen lessen buitenshuis zoeken. Ik geef les volgens de methode van 'physical respons'. Ik laat een plaatje zien, doe het voor en noem het woord. Tussen twee lessen oefenen ze zelf waardoor ze snel leren. Ik ga altijd uit van wat ze zelf willen leren. Ze willen bijvoorbeeld leren om zelf de huisarts te bellen of om contact te leggen met de buurvrouw. Dat oefenen we dan. Als ik nu binnenkom, vragen ze meteen: wil je koffie? En wil je er een koekje bij? Het valt me op dat de vrouwen snel leren en dat ze zelfverzekerder worden. Het is erg leuk om individueel met hen te werken. Ik doe dit als stage. Ik ben zelf allochtoon, kom uit Oostenrijk en woon ruim zes jaar in Nederland. Wat ik ervan leer? Ik dacht altijd dat Nederlanders gastvrij zijn, maar nu ik bij deze vrouwen kom, zie ik toch het verschil. Er komt meteen een bord vol koekjes op tafel, helemaal voor mij alleen. En als ik wegga, krijg ik een grote sinaasappel mee.”

Dit is de mooiste manier van integreren

Annemarike, brengt maatjes bij elkaar: “Iedere keer als ik een koppeling maak, denk ik: wat is het toch een kleine moeite. Er is een cliënt die bijvoorbeeld meer sociale contacten wil. En er is een Nederlander die het leuk vindt om mensen uit andere culturen te ontmoeten. We brengen ze bij elkaar en als het klikt, is succes verzekerd. Ze maken samen afspraken, er ontstaat wederzijds begrip en ineens zien ze een mens, niet meer die Hollander of die Marokkaan. Ik ben ervan overtuigd dat ontmoeten de mooiste manier is om te integreren. Ik zal niet snel een koppelingsgesprek vergeten tussen een Nederlandse vrouw en een vrouw uit Singapore. De vrouw uit Singapore zei meteen: ik ben op zoek naar een vriendin. O, o, dacht ik, als die maar niet te hoog inzet. Maar de Nederlandse vrouw zei: laten we kijken hoe het gaat. En er is inderdaad een vriendschap uit ontstaan. Niet elke koppeling verloopt zo, soms houdt het na een half jaar op, soms zien ze elkaar nog af en toe. Maar het gebeurt vaker dat er een vriendschap ontstaat. Laatst sprak een man mij aan op het jaarlijkse NVA-feest. Hij zei: jij hebt ervoor gezorgd dat ik nu een vriend heb in Nederland. Dat is toch prachtig?”

Al mijn vooroordelen zijn verdwenen

Daniëlla, draait het inloopspreekuur: “Op donderdagavond tussen 5 en 7 uur draai ik het inloopspreekuur. Meestal komen cliënten met korte vragen. Of ik Eneco even wil bellen. Of ik kan helpen met het invullen van een formulier. Of ze ook onder het generaal pardon vallen. Meestal kan ik meteen helpen. Gelukkig maar, want in Nederland worden mensen voortdurend doorverwezen. Eén Russische vrouw noemt ons land 'Nederland papierland'. Ik begrijp heel goed dat zij het zo ziet. Ik doe dit werk als stage. Het was niet mijn eerste keus maar ik vind het inmiddels zo interessant dat ik er mijn werk van wil maken. Mijn blik is verbreed. Ik kom uit een klein dorp en ben niet opgegroeid met allochtonen. Sinds deze stage heb ik nauw contact met allerlei allochtone mensen. Al mijn vooroordelen zijn verdwenen. Het mooie van dit werk is dat je persoonlijk betrokken bent, op een goede manier. Op één van de allereerste spreekuren kwam een vrouw met drie jonge kinderen. Ze vertelde dat ze door haar man werd mishandeld en wilde die avond nog weg. Ik heb overlegd met een collega en uiteindelijk is ze naar een blijf-van-mijn-lijfhuis gegaan. Dat zijn mensen die je niet snel zal vergeten.”